Gizon batek eskelari arretaz begiratu zion.
Lerro batean gelditu zen, eta berriro irakurri zuen.
Enfermera jartzen zuen.
Burua altxatu zuen. Bere aurrean lekaime bat zegoen.
Gaizki ulertu zuela pentsatu zuen, eta paperera itzuli zen.
Beherago, beste hitz bat aurkitu zuen, hura ere lekuz kanpo: cortijo.
Ez zen ezer larria. Hitzak besterik ez ziren.
Baina, une hartan, hitzak eta errealitatea ez zetozen bat.
Inor ez zen horretaz ohartu.
Eskela bere kabuz itzuli zuen AAk, inori ezer esan gabe, inor konturatu gabe.
Eta, testu batzuetan, hitz bat apur bat aldatzen denean, asko nabaritzen da.
Eskuran maiz itzultzen ditugu eskelak.
Eta badakigu, une horietan, hitz bakoitzak bere tokian egon behar duela.
